காலத்தை கற்றுக் கொடுத்த மூதாட்டி

 

காலத்தை கற்றுக் கொடுத்த மூதாட்டி
##############################

கோவில்கள், குளங்கள், மண் வாசனை என் அனைத்தும் இணைந்திருந்த சிறிய கிராமம் அது. அந்தக் கிராமத்தில் வாழ்ந்தாள் செல்வம்மாள் என்ற மூதாட்டி. வயது எழுபத்தைத் தாண்டியிருந்தாலும், மனதில் உற்சாகம் குறையவில்லை. அவள் கணவர் இறந்ததும், மகன்கள் நகரத்திற்குச் சென்று தங்களது வாழ்க்கையில் மூழ்கிவிட்டதும், அவள் தனியாகவே வாழ்ந்து வந்தாள்.

செல்வம்மாளுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது காலை எழுந்தவுடன் குளத்துக்கு சென்று தண்ணீர் எடுத்து, கோவிலுக்கு மலர் எடுத்துச் சென்று வழிபடுவது. ஆனால், அவள் மனதில் ஒரு வலி இருந்தது. அந்தக் கிராமத்தில் வாழ்ந்த பெரும்பாலான மக்கள் ஏழைகள். அவர்கள் தினமும் உழைத்து சம்பாதிப்பது அவர்களது வயிற்றை மட்டுமே நிரப்பும். கல்வி, மருத்துவம் போன்றவை அவர்களுக்கு கனவாகவே இருந்தது.
அதே கிராமத்தில் குமரன் என்ற பணக்காரர் வாழ்ந்தார். நிலம், வீடு, தொழில் என் அனைத்தும்அவருக்கே உரித்தானதாக இருந்தது. ஆனால், அவர் மனதில் கருணை குறைவு. “நான் உழைத்துப் பெற்றது, ஏன் பிறருக்கு கொடுக்க வேண்டும்?” என்று எப்போதும் சொல்லிக்கொண்டிருப்பார். கிராம மக்கள் அவரிடம் உதவி கேட்க அஞ்சினர்.
ஒருநாள், செல்வம்மாள் குளத்திலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு சிறுமி வழியில் மயங்கி விழுந்தது. அவள் உடனே ஓடி சென்று பார்த்தாள். சிறுமியின் அம்மா அழுதபடி கூறினாள்: “அவளுக்கு இரண்டு நாட்களாக உணவு கிடைக்கவில்லை…”
அந்த வார்த்தை செல்வம்மாளின் மனதை உருக்கியது. அவள் வீட்டில் இருந்த சிறிது அரிசியை எடுத்துச் சென்று, அவர்களுக்கு உணவு செய்து கொடுத்தாள். ஆனால், அது ஒரு நாளுக்கே போதும் என்பதை அவள் அறிந்தாள்.
அன்று இரவு அவள் சிந்தித்தாள்: “ஒரு நாளுக்கான உதவி போதாது… இந்தக் கிராமம் முழுவதையும் மாற்ற வேண்டும்…”
மறுநாள் காலை, அவள் நேராக குமரனின் வீட்டிற்குச் சென்றாள். “ஐய்யா,” என்றாள், “உங்கள் செல்வம் இந்தக் கிராமத்திற்கும் பயன்பட வேண்டாமா?”
குமரன் சிரித்தார். “நான் ஏன்? இது என் கடமை இல்லை.”
செல்வம்மாள் அமைதியாகப் பதிலளித்தாள்: “காலம் மாறும்… பணமும் மாறும்… ஆனால், மனிதநேயம் மட்டும் நிலைத்திருக்கும்.”
அவர் அவளை புறக்கணித்தார். ஆனால், அவள் கைவிடவில்லை.
அடுத்த சில நாட்களில், செல்வம்மாள் ஒரு திட்டம் அமைத்தாள். கிராம மக்களிடம் பேசினாள். “நாம் ஒன்றாக சேர்ந்தால், நம் வாழ்க்கையை மாற்றலாம்,” என்றாள். அனைவரும் அவளை மதித்ததால், அவளது வார்த்தையை ஏற்றுக்கொண்டனர்.
அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தங்களால் முடிந்த சிறு உதவிகளைச் சேர்த்தனர். ஒருவர் ஒரு கைப்பிடி அரிசி, மற்றொருவர் ஒரு நாள் வேலை, இன்னொருவர் சிறு தொகை பணம். அந்தச் சிறு முயற்சிகள் சேர்ந்து ஒரு பெரிய மாற்றமாக மாற ஆரம்பித்தது.
அவர்கள் ஒரு “சமூக சமையல் மையம்” தொடங்கினர். தினமும் அனைவருக்கும் ஒரு நேர உணவு கிடைக்க ஆரம்பித்தது. குழந்தைகளுக்கு மாலை நேரத்தில் படிப்பு கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது.
இந்த மாற்றம் மெதுவாக குமரனின் கவனத்திற்குத் தட்டியது. “எப்படி இவர்கள் இதைச் செய்கிறார்கள்?” என்று அவர் ஆச்சரியப்பட்டார்.
ஒருநாள், அவர் மறைந்து சென்று அந்த மையத்தைப் பார்த்தார். அங்கே செல்வம்மாள் குழந்தைகளுக்கு உணவு பரிமாறிக் கொண்டிருந்தாள். குழந்தைகள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு அமைதி இருந்தது.
அவர் மனதில் ஏதோ மாற்றம் ஏற்பட்டது.
அடுத்த நாள், அவர் செல்வம்மாளை அழைத்தார். “நீங்கள் இதை எப்படி செய்தீர்கள்?” என்று கேட்டார்.
செல்வம்மாள் சிரித்தாள். “நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை… மக்கள் செய்தார்கள். நான் வழி காட்டினேன்.”
அவர் சற்றுநேரம் அமைதியாக இருந்தார். பின்னர், “நானும் உதவ விரும்புகிறேன்,” என்றார்.
அந்த நாளிலிருந்து, குமரன் தனது செல்வத்தின் ஒரு பகுதியை கிராம நலத்திற்காக செலவழிக்க ஆரம்பித்தார். பள்ளி கட்டப்பட்டது. சிறு மருத்துவ மையம் தொடங்கப்பட்டது. வேலை வாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன.
காலம் கடந்து, அந்தக் கிராமம் வளமானதாக மாறியது.
ஒருநாள், செல்வம்மாள் கோவிலின் முன் அமர்ந்து கொண்டிருந்தாள். குழந்தைகள் அவளைச் சுற்றி விளையாடினர். குமரன் வந்து அவளிடம் கூறினார்: “நீங்கள் எனக்கு வாழ்க்கையின் உண்மையை கற்றுக் கொடுத்தீர்கள்.”
செல்வம்மாள் மெதுவாகச் சிரித்தாள். “நான் ஒன்றும் கற்றுக் கொடுக்கவில்லை… காலம் கற்றுக் கொடுத்தது.”
அவள் கண்களில் ஒரு திருப்தி இருந்தது. அவள் ஆரம்பித்த சிறு முயற்சி, ஒரு கிராமத்தின் விதியை மாற்றியது.
அந்த நாளிலிருந்து, மக்கள் அவளை “மக்களின் தாய்” என்று அழைத்தனர்.
காலம் நகர்ந்தாலும், செல்வம்மாளின் பெயர் அந்தக் கிராமத்தில் என்றும் நிலைத்தது.
அவள் காட்டிய மனிதநேய பாதை, தலைமுறைகள் கடந்தும் வழிகாட்டியாக பாதையை நீட்டிக் கொண்ட பணி தொடர்கிறது.

_________________
ரவிகிருஷ்ணா
கிரான்குளம்
மட்டக்களப்பு