கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணா
கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணா
கிரான்குளம் மண்ணையும் காலத்தையும் எழுதும் கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணா
ஒரு ஆசிரியருக்குள் இருக்கும் கவிஞர்...
ஒரு கவிஞருக்குள் இருக்கும் ஆய்வாளர்...
ஒரு ஆய்வாளருக்குள் இருக்கும் கிரான்குளம் மனிதர்...
அந்த மனிதருக்குள் இருக்கும் சமூக அக்கறை...
ஒரு எழுத்தாளரைப் பற்றி எழுதும்போது அவருடைய பிறந்த ஆண்டு, படித்த பாடசாலை, பெற்ற பட்டங்கள், எழுதிய நூல்கள், பெற்ற விருதுகள் என்று தகவல்களை அடுக்கிவிட்டால் அந்த மனிதரைப் பற்றிய முழுமையான சித்திரம் கிடைத்துவிடும் என்று நான் நினைப்பதில்லை.
ஒரு எழுத்தாளரை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால் அவர் எதைப் பற்றி எழுதுகிறார் என்பதை மட்டும் பார்க்காமல், எதற்காக எழுதுகிறார், யாருக்காக எழுதுகிறார், எந்த மண்ணிலிருந்து எழுதுகிறார், காலத்தோடு அவரது எழுத்து எவ்வாறு மாறுகிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
அந்த வகையில் கிரான்குளம் மண்ணிலிருந்து தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருக்கும் கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணாவின் படைப்புகளைத் தேடிப் படித்தபோது எனக்குள் உருவான ஒரு எண்ணமே இந்தக் கட்டுரைக்குக் காரணம்.
கிருஷ்ணபிள்ளை ரவீந்திரன்.
இலக்கிய உலகில் அறியப்படும் பெயர்,
கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணா.
1980 ஏப்ரல் 13 அன்று கிரான்குளத்தில் பிறந்த இவர், கிரான்குளம் விநாயகர் மகா வித்தியாலயத்தில் ஆரம்பக் கல்வி முதல் உயர்தரம் வரை கற்று, கலைப்பிரிவில் தமிழ், தர்க்கமும் விஞ்ஞான முறையும், இந்து சமயம் ஆகிய பாடங்களைத் தொடர்ந்து கற்றவர். பின்னர் பல்கலைக்கழகக் கல்வியையும் தொடர்ந்து தமிழ் உள்ளிட்ட கல்வித்துறைகளில் உயர்கல்வித் தகுதிகளைப் பெற்றுள்ளார்.
அவரது 17.09.2026 அன்று வெளியிட்ட சுயவிவரப் பதிவின்படி, BA, MA தமிழ், PGDE, M.Ed. உள்ளிட்ட கல்வித் தகுதிகளுடன் உளவியல் டிப்ளோமாவையும் பெற்றுள்ளார். ஆசிரியராக 18 ஆண்டுகள் பணியாற்றியதோடு, கல்வி வளவாளராகவும், தேசிய கல்வி நிறுவகம் மற்றும் திறந்த பல்கலைக்கழகத்துடன் தொடர்புடைய விரிவுரையாளர் மற்றும் மேற்பார்வைப் பணிகளிலும் ஈடுபட்டுள்ளார்.
ஆனால்...
இந்தத் தகவல்கள் மட்டும் ரவிகிருஷ்ணாவை எனக்குப் புரிய வைக்கவில்லை.
அவருடைய கவிதைகளைப் படித்தபோதுதான் அவருக்குள் இருக்கும் இன்னொரு ரவிகிருஷ்ணா எனக்குத் தெரிய ஆரம்பித்தார்.
#மாணவனிலிருந்து_ஆசிரியராக...
ரவிகிருஷ்ணாவின் படைப்புகளில் என்னை அதிகம் நிறுத்தி வைத்த கவிதைகளில் ஒன்று,
“என்னைப் படைத்த ஆசிரியர்களுக்கு”
என்ற கவிதை.
இது ஆசிரியர்களுக்கு எழுதப்பட்ட நன்றி கவிதை என்று மட்டும் சொல்லிவிட முடியாது.
அது ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கை எவ்வாறு ஆசிரியர்களால் உருவாக்கப்படுகிறது என்பதையும், பின்னர் அந்த மாணவன் தானே ஆசிரியராக மாறும்போது அந்தக் கல்வி எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறைக்குச் செல்கிறது என்பதையும் சொல்லும் ஒரு வாழ்க்கைச் சாட்சியம்.
அவர் எழுதுகிறார்:
“அன்று
உங்கள் வகுப்பறையில்
ஒரு மாணவனாக அமர்ந்தேன்…
இன்று
அதே கல்விப் பாதையில்
ஒரு ஆசிரியனாக நிற்கிறேன்!”
இந்த வரிகளுக்குள் ஒரு முழு வாழ்க்கைப் பயணம் இருக்கிறது.
மாணவனாக வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தவர்...
ஆசிரியர்களிடம் அறிவைப் பெற்றவர்...
அந்த அறிவுடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொண்டவர்...
பின்னர் அதே கல்விப் பாதையில் தானும் ஆசிரியராக நின்றவர்...
இது ஒரு தனிமனிதனின் பயணம் மட்டுமல்ல.
கல்வி என்பது ஒரு தலைமுறையிலிருந்து இன்னொரு தலைமுறைக்குச் செல்லும் பயணம் என்பதற்கான ஒரு அழகான உருவகம்.
அதனால்தான் அவர்,
“ஆசிரியர் என்பவர்
ஒரு வாழ்க்கையை வடிவமைப்பவர்”
என்று எழுதுகிறார்.
இந்த எண்ணம் அவரது சொந்த ஆசிரியர் அனுபவத்தை மட்டும் காட்டுவதில்லை. இன்று அவர் தனது மாணவர்களைப் பார்க்கும் பார்வையையும் காட்டுகிறது.
“படித்துப் பெற்ற பணி” ஆசிரியர் பணியைப் பற்றிய அவருடைய சுயவிளக்கம்
இதற்கு இன்னொரு முக்கியமான கவிதை,
“#படித்துப் பெற்ற பணி.”
இந்தக் கவிதையில் அவர் தனது கல்விப் பயணத்தையும், அரசுப் பணியில் இணைந்த விதத்தையும், 18 ஆண்டுகால ஆசிரியப் பயணத்தையும் திரும்பிப் பார்க்கிறார்.
அதில் ஒரு வரி மிகவும் கவனிக்கத்தக்கது:
“நேராகக் கிடைத்த பணியை
நேர்மையாகச் செய்வதே
என் அரசியல்!”
இதை நான் கட்சி அரசியல் என்ற பொருளில் பார்க்கவில்லை.
அவரது வாழ்க்கை நெறியாகத்தான் பார்க்கிறேன்.
பதவி கிடைத்ததைக் காட்டிலும் அதை எவ்வாறு செய்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம் என்ற எண்ணம் அந்தக் கவிதையில் தெரிகிறது.
அதனால்தான் அவர்,
“மனிதனை உயர்த்துவது
அவன் அமரும் நாற்காலியல்ல
அவன் நடக்கும் நேர்வழிதான்!”
என்று எழுதுகிறார்.
இந்த வரிகளை வாசித்தபோது, ஆசிரியர் என்பது அவருக்கு ஒரு வேலை அல்ல என்பது தெளிவாகிறது.
அவர் படித்துப் பெற்றது ஒரு பணி.
ஆனால் படிப்பித்துப் பெற்றது ஒரு உறவு.
அதனால்தான்:
“படித்துப் பெற்ற பணி என் வாழ்க்கையை நடத்துகிறது
படிப்பித்துப் பெற்ற பாசம் என் வாழ்க்கையை அர்த்தப்படுத்துகிறது!”
என்று எழுதுகிறார்.
இந்த ஒரு வரியை மட்டும் வைத்தே ரவிகிருஷ்ணாவின் ஆசிரியர் ஆளுமையைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.
ஆசிரியர்களின் மாணவன்... மாணவர்களின் ஆசிரியன்...
“என்னைப் படைத்த ஆசிரியர்களுக்கு” என்ற கவிதையில் இன்னொரு இடத்தில் அவர் சொல்வது மிகவும் அழகானது:
“என் வாழ்க்கைப் புத்தகத்தின்
முதல் பக்கங்களை
எழுதியவர்கள் நீங்கள்…”
ஒரு மாணவனின் வாழ்க்கையில் ஆசிரியர் எழுதும் முதல் பக்கங்கள் எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை அவர் தன் அனுபவத்திலிருந்து எழுதுகிறார்.
ஆனால் அந்தப் பக்கங்கள் அங்கேயே முடிவதில்லை.
இன்று அவர் தனது மாணவர்களின் வாழ்க்கைப் புத்தகங்களில் புதிய பக்கங்களை எழுதுகிறார்.
அதனால்தான்:
“நீங்கள் கற்றுத் தந்ததால்
நான் உருவானேன்…
நான் உருவானதால்
பலரை உருவாக்குகிறேன்…”
என்று கவிதையை முடிக்கிறார்.
இது ரவிகிருஷ்ணாவின் கல்விச் சிந்தனையின் மையமாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.
கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணாவுக்குள் இருக்கும் கிரான்குளம்
ஒரு எழுத்தாளரை அவர் பிறந்த ஊரிலிருந்து பிரித்து பார்க்க முடியாது.
ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்துகளில் கிரான்குளம் வெறும் முகவரி அல்ல.
அது ஒரு நினைவு வெளி.
ஒரு பண்பாட்டு வெளி.
ஒரு ஆன்மீக வெளி.
ஒரு மனித உறவுகளின் வெளி.
ஒரு ஆய்வு வெளி.
அவர் “கிரான்குளம் எனும் பெயர்” போன்ற படைப்புகளில் தனது ஊரின் நிலம், மக்கள், தொழில், நீர், விவசாயம், மீன்பிடி, கைவினை, வாழ்வியல் போன்ற பல அம்சங்களைப் பதிவு செய்கிறார்.
இதனால் அவரது எழுத்தில் “ஊர்” என்பது ஒரு புவியியல் அடையாளத்தைத் தாண்டுகிறது.
அது ஒரு வாழ்வியல் அடையாளமாகிறது.
கிரான்குளத்தின் ஆலயங்களும் அவரது எழுத்தில் வாழ்கின்றன
ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்துகளில் கிரான்குளத்தின் சமயப் பண்பாடும் முக்கிய இடம் பெறுகிறது.
கிரான்குளம் விநாயகரைப் பற்றிய பாடலில்,
“கிரான்குளத்தூர் மக்கள் மனம் நிறைந்திருக்கிறான்”
என்று தொடங்கி, மக்கள் ஒன்றுகூடி பாடுவதையும், வாழ்வு மலர வேண்டி வேண்டுவதையும் பாடலாக்குகிறார்.
அதேபோல் கிரான்குளத்தூர் காளியம்மனைப் பற்றிய பாடலில் ஆற்றங்கரை, வயல்வெளி, ஊர்மக்களின் ஒற்றுமை போன்ற உள்ளூர் காட்சிகளுடன் தெய்வ வழிபாட்டை இணைக்கிறார்.
2026ஆம் ஆண்டு வெளியான “கிரான்குளம் காளியம்மனுக்கு காவியம்” என்ற நீண்ட படைப்பில் இந்தப் போக்கு இன்னும் விரிவடைகிறது.
அதில் ஆற்றங்கரை, ஆலயம், ஆடித்திருவிழா, தீமிதிப்பு, மடையெடுப்பு, மாவிளக்கு, பக்தர்கள், ஊரின் எல்லை, மக்களின் வேண்டுதல்கள் போன்றவை ஒன்றோடொன்று கலக்கின்றன.
இதனை வெறும் பக்திப் பாடல் என்று மட்டும் பார்ப்பது போதாது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
ஏனெனில் அந்தப் பாடலுக்குள் ஒரு கிராமத்தின் பண்பாட்டு நினைவகம் இருக்கிறது.
ஒரு திருவிழா எவ்வாறு நடைபெறுகிறது?
மக்கள் எதற்காக கூடுகிறார்கள்?
எந்த இடம் அவர்களின் ஆன்மீக நினைவோடு இணைந்திருக்கிறது?
எந்தத் தெய்வத்தை அவர்கள் தங்கள் ஊரின் காவலாகப் பார்க்கிறார்கள்?
என்பதையெல்லாம் பாடல் வடிவில் பதிவு செய்கிறார்.
#கிராமியப் பாடலிலிருந்து காவியம் வரை
ரவிகிருஷ்ணாவின் படைப்புகளில் ஒரு தனித்துவமான அம்சம் இருக்கிறது.
அவர் எழுதுவதற்கு மட்டும் எழுதுவதில்லை.
பாடுவதற்காகவும் எழுதுகிறார்.
விநாயகர் பாடல், மாரி பாடல், காளியம்மன் பாடல், காவடிச்சிந்து, பஜனைப் பாடல் போன்றவற்றில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் சொற்கள், ஓசைகள், அடுக்குகள் இதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
“கணபதி... கணபதி... குருபதி...” போன்ற திரும்பத் திரும்ப வரும் அழைப்புகள் நேரடியாக மக்களிடையே பாடப்படக்கூடிய தன்மையை உருவாக்குகின்றன.
அதேபோல் “கிரான்குளம் காளியம்மனுக்கு காவியம்” போன்ற படைப்புகளில் சந்தம், மீளுரைகள், பக்தி மொழி ஆகியவை நீண்ட பாடல் வடிவை உருவாக்குகின்றன.
இதனால் அவரது எழுத்தில் எழுத்து + இசை + நிகழ்த்துகலை + கிராமிய நினைவு ஆகியவை ஒன்றாகக் கலக்கின்றன.
#குழந்தைகளையும் அவர் மறக்கவில்லை
ஒரு எழுத்தாளரின் பரப்பை அறிய அவரது பெரிய கவிதைகளை மட்டும் பார்க்கக்கூடாது.
சிறுவர்களுக்காக அவர் என்ன எழுதுகிறார் என்பதையும் பார்க்க வேண்டும்.
2019ஆம் ஆண்டிலேயே “பாடுமீன்” போன்ற சிறுவர் பாடல்களையும், 2020ஆம் ஆண்டு “பட்டம்”, “என் வீட்டுத் தோட்டம்” போன்ற குழந்தைகளுக்கான படைப்புகளையும் அவர் எழுதியிருக்கிறார்.
“என் வீட்டுத் தோட்டம்” போன்ற பாடல்களில் வாழை, கொய்யா, அணில், பப்பாசி, மாம்பழம், கிளிகள் என குழந்தையின் சுற்றுச்சூழல் உலகமே பாடலாகிறது.
இதில் எனக்குத் தோன்றுவது ஒன்றுதான்.
குழந்தையை இயற்கையிலிருந்து பிரிக்காமல், இயற்கையை குழந்தையின் மொழிக்குள் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவரது சிறுவர் எழுத்தில் இருக்கிறது.
“தொலைபேசியில் தொலைந்த உறவுகள்” – காலத்தோடு மாறும் மனிதன்
ஆனால் ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்து கிராமிய நினைவுகளிலேயே நின்றுவிடவில்லை.
அவர் இன்றைய நவீன வாழ்க்கையையும் கவனிக்கிறார்.
நீங்கள் கொடுத்துள்ள “தொலைபேசியில் தொலைந்த உறவுகள்” கவிதை இதற்கு மிகச் சிறந்த உதாரணம்.
தொலைபேசி உலகத்தை இணைத்திருக்கிறது.
ஆனால் அதே தொலைபேசி அருகிலிருந்த மனிதர்களை விலக்கிவிட்டதா?
இதுதான் கவிதையின் அடிப்படை கேள்வி.
ஒரே வீட்டில் இருப்பவர்கள் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி திரைகளுக்குள் வாழ்வது...
முகநூலில் நண்பர்களின் முகங்களைப் பார்ப்பது...
ஆனால் நேரில் சந்திக்க மறப்பது...
குரல் செய்தி கேட்பது...
ஆனால் தாயின் குரலை அருகில் அமர்ந்து கேட்க மறப்பது...
கண்ணாமூச்சி, கிட்டிப்புள், பம்பரம், கயிறு தாண்டுதல் போன்ற பழைய குழந்தைப் பருவ விளையாட்டுகள் திரைகளுக்குள் மறைவது...
இவை அனைத்தையும் கவிதை நினைவூட்டுகிறது.
அதில் இன்னும் சுவாரஸ்யமான இடம் செயற்கை நுண்ணறிவு பற்றிய சிந்தனை.
இன்றைய தொழில்நுட்பம் மனிதனுடைய பல வேலைகளைச் செய்யக் கற்றுக்கொண்டிருக்கலாம்.
ஆனால் ஒரு தாயின் அரவணைப்பை?
ஒரு தந்தையின் கையை?
ஒரு பாட்டியின் கதையை?
ஒரு தாத்தாவின் நினைவுகளை?
அவற்றை இயந்திரம் முழுமையாக மாற்ற முடியுமா?
என்ற மனிதநேயக் கேள்வியை கவிதை எழுப்புகிறது.
இங்கே ரவிகிருஷ்ணா தொழில்நுட்பத்திற்கு எதிரானவர் என்று நான் பார்க்கவில்லை.
மாறாக,
தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தும் மனிதன் மனித உறவை இழந்துவிடக்கூடாது
என்ற எச்சரிக்கையாகவே பார்க்கிறேன்.
பாட்டியும் தாத்தாவும்... மறைந்து கொண்டிருக்கும் வாய்மொழி உலகமும்
இந்தக் கவிதையில் பாட்டியின் கதையும் தாத்தாவின் தலைமுறை நினைவும் வருவது மிகவும் முக்கியமானது.
ஏனெனில் ரவிகிருஷ்ணாவின் பல படைப்புகளில் நினைவு ஒரு முக்கியமான பொருளாக வருகிறது.
ஒரு தலைமுறை சொல்லிச் சென்ற கதைகளை அடுத்த தலைமுறை கேட்காமல் விட்டால் என்ன ஆகும்?
ஒரு ஊரின் வாய்மொழி வரலாறு யாரிடம் இருக்கும்?
ஒரு குடும்பத்தின் நினைவுகளை யார் பாதுகாப்பார்கள்?
ஒரு தலைமுறையின் வாழ்க்கை அனுபவங்கள் மறைந்துவிட்டால் அவற்றை மீண்டும் யார் எழுதுவார்கள்?
இந்தக் கேள்விகளுக்கான ஒரு பதிலாகவே அவரது எழுத்தைப் பார்க்க முடிகிறது.
“வாகரை வாணன்” – இன்னொரு எழுத்தாளரைப் பார்க்கும் அவரது பார்வை
நீங்கள் கொடுத்துள்ள மற்றொரு முக்கியமான படைப்பு:
“வாகரை வாணன் எனும் எழுத்தாளுமை.”
இது சந்தியாப்பிள்ளை அரியரெத்தினம் என்ற மனிதரை “வாகரை வாணன்” என்ற எழுத்து அடையாளத்தின் வழியாக நினைவுகூர்கிறது.
ஆனால் இந்தக் கவிதையில் வாணனைப் பற்றி எழுதும் போது ரவிகிருஷ்ணா வாகரையையும் எழுதுகிறார்.
“வாகரை ஒரு ஊரல்ல
அது ஒரு வரலாறு”
என்ற பார்வையும்,
“#மட்டக்களப்பு ஒரு நிலமல்ல
அது ஒரு காவியம்”
என்ற பார்வையும்,
அவர் மற்றொரு எழுத்தாளரைப் பற்றிப் பேசும்போதும் மனிதனையும் மண்ணையும் பிரிக்காமல் பார்க்கிறார் என்பதைக் காட்டுகிறது.
அதிலும் ஒரு வரி என்னை மிகவும் கவர்ந்தது:
“ஒரு பேனா
அவரிடம்
ஆயுதமல்ல
அது
அழிந்துபோகும் நினைவுகளுக்கு
ஒரு பாதுகாப்புக் கோட்டை!”
இது வாணனைப் பற்றிய வரியாக இருந்தாலும், ரவிகிருஷ்ணாவின் சொந்த எழுத்து நோக்கத்தையும் ஒரு அளவுக்கு வெளிப்படுத்துகிறது.
அவர் பல இடங்களில் செய்கிற வேலையும் இதுதான்.
மறைந்து போகக்கூடிய ஒன்றை எழுத்தில் வைத்திருப்பது.
#ஆய்வாளராக ரவிகிருஷ்ணா
கவிதை எழுதுபவர் அனைவரும் ஆய்வாளராகிவிடுவதில்லை.
ஆனால் ரவிகிருஷ்ணாவின் சுயவிவரத்தில் ஆய்வுப் பணிகளும் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் காணப்படுகின்றன.
மட்டக்களப்பின் தென்மேற்குப் பிரதேசத்தில் வழங்கும் காவியங்கள், தமிழ் கற்பித்தலில் தர உள்ளீட்டின் வினைத்திறன், கற்றல் துணைச் சாதனங்களின் பொருத்தப்பாடு போன்ற கல்விசார் ஆய்வுகளுடன், “கிரான்குளம் கிராமத்தின் கவிதை வளர்ச்சி” பற்றியும் ஆய்வை மேற்கொண்டுள்ளார்.
அரசடித்தீவு கிராமத்தின் கல்வி வரலாறு பற்றிய கள ஆய்வும் அவரது பணிகளில் குறிப்பிடப்படுகிறது.
இங்கே ஒரு முக்கியமான விஷயம் தெரிகிறது.
அவர் தனது ஊரைப் பற்றி கவிதை எழுதுவதோடு மட்டும் நின்றுவிடவில்லை.
அந்த ஊரின் இலக்கிய வளர்ச்சியையும் ஆய்வு செய்ய முயல்கிறார்.
இதுதான் அவரை வெறும் கவிஞராக மட்டும் பார்க்க முடியாததற்கான காரணங்களில் ஒன்று.
கவிதையிலிருந்து கட்டுரை வரை
அவரது எழுத்துப் பரப்பு கவிதையுடன் முடிவதில்லை.
கல்வி, ஆசிரியர் வாண்மைத்துவம், முன்பள்ளி சூழல், கல்விமுறையும் உலகமயமாக்கலும், புலக்காட்சி, கல்வித் தொழில்நுட்பம், அறநெறி போன்ற பல்வேறு பொருள்களில் கட்டுரைகளும் எழுதியுள்ளார்.
இதன் மூலம் அவருடைய எழுத்தில் இரண்டு உலகங்கள் இணைகின்றன.
ஆசிரியரின் கல்வி உலகம்.
கவிஞரின் உணர்வு உலகம்.
இந்த இரண்டும் தனித்தனியாகச் செல்லவில்லை.
ஒன்றுக்குள் ஒன்று கலக்கின்றன.
ஆரம்ப கால எழுத்துகளிலேயே இருந்த பல்வகைத் தன்மை
அவரது பழைய பதிவுகளையும் பார்க்கும்போது இந்தப் பல்வகைத் தன்மை புதியதல்ல என்பது தெரிகிறது.
2019இல் “அம்மா”, “பாடுமீன்”, “புத்தாண்டு” போன்ற படைப்புகள் காணப்படுகின்றன.
2020இல் “புதிய சூழல்” போன்ற உள்ளுணர்வு சார்ந்த கவிதையும், “பசி” போன்ற சமூகப் பொருள் கொண்ட கவிதையும், “லீசிங் மாப்பிள்ளை” போன்ற நகைச்சுவை/நையாண்டி அணுகுமுறையுள்ள படைப்பும், வெளிநாடு செல்லும் பெண்ணின் துயரத்தைப் பதிவு செய்யும் “கடல்கடந்து காவியமான இலங்கைக் க(தை)விதை” போன்ற படைப்பும் உள்ளன.
அதாவது ஆரம்பத்திலிருந்தே அவர் ஒரே வகை கவிதைக்குள் தன்னை அடைத்துக் கொள்ளவில்லை.
குழந்தை உலகம் முதல் சமூகப் பிரச்சினை வரை...
நகைச்சுவை முதல் துயரம் வரை...
தனிமனித உணர்வு முதல் கிராமிய நினைவு வரை...
பல திசைகளில் பயணித்திருக்கிறார்.
“#பசி” – ஒவ்வொருவருக்கும் வேறொரு பசி
2020ஆம் ஆண்டு வெளியான “பசி” என்ற கவிதையை எடுத்துக்கொண்டால், “பசி” என்ற ஒரே சொல்லை பல மனிதர்களின் வாழ்க்கையுடன் இணைக்கிறார்.
சமூக சேவகருக்கு ஒரு பசி...
ஆசிரியருக்கு கற்பிப்பதற்கான பசி...
மாணவனுக்கு கற்பதற்கான பசி...
விவசாயிக்கு விளைச்சலுக்கான பசி...
விளையாட்டு வீரருக்கு வெற்றிக்கான பசி...
கடல் பயணிக்கு கரையைக் காணும் பசி...
நண்பனுக்கு நண்பனைப் பார்க்கும் பசி...
இது உடலின் பசியைத் தாண்டி மனித ஆசை, இலக்கு, தேவை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசும் முயற்சி.
#நையாண்டியும் அவரிடம் இருக்கிறது
“லீசிங் மாப்பிள்ளை” போன்ற படைப்புகள் அவரது எழுத்தில் நகைச்சுவையும் சமூக நையாண்டியும் இருப்பதை காட்டுகின்றன.
மாப்பிள்ளையை ஒரு “லீசிங்” பொருளாக விளம்பரப்படுத்துவது போன்ற கற்பனை மூலம் திருமணச் சந்தையின் சில அபத்தங்களை வேடிக்கையாகப் பேசுகிறார்.
இதனால் அவருடைய எழுத்து எப்போதும் போதனைத் தொனியில் மட்டும் இருப்பதில்லை.
சில நேரங்களில் சிரிக்க வைக்கிறது.
சில நேரங்களில் சிந்திக்க வைக்கிறது.
சில நேரங்களில் நினைவூட்டுகிறது.
சில நேரங்களில் கேள்வி கேட்கிறது.
#இயற்கையும் அவரது எழுத்தில் இருக்கிறது
“புதிய சூழல்” போன்ற கவிதைகளில் புதிய இடத்தின் காற்று, மரங்கள், செடிகள், சுவாசம் போன்றவை உள்ளுணர்வுடன் இணைகின்றன.
அதேபோல் சிறுவர் பாடல்களில் வீட்டுத் தோட்டமும் இயற்கையும் வருகின்றன.
இதனால் அவரது எழுத்தில் இயற்கை என்பது பின்னணிக் காட்சி மட்டுமல்ல.
மனிதனின் வாழ்க்கையோடு இணைந்த ஒன்று.
“#இருவாட்சி” – கவிதை உலகை நூலாக்கிய கட்டம்
ரவிகிருஷ்ணாவின் கவிதைப் பயணத்தில் “இருவாட்சி” என்ற கவிதைத் தொகுப்பும் முக்கியமான கட்டமாகத் தெரிகிறது.
2026 மே 3 அன்று நாவற்குடா இந்து கலாசார நிலையத்தில் நடைபெற்ற நூல் வெளியீட்டு நிகழ்வு தொடர்பான செய்தியில், இருவாட்சி நூல் கதிரவன் கலைக்கழகத்தின் ஏற்பாட்டில் வெளியிடப்பட்டதாகவும், நிகழ்வில் இலக்கியவாதிகள், கலைஞர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் சமூக செயற்பாட்டாளர்கள் கலந்து கொண்டதாகவும் பதிவாகியுள்ளது. நூலுக்கான அணிந்துரையும், வெளியீட்டு உரைகளும் வழங்கப்பட்டிருந்தன.
ஒரு எழுத்தாளர் தனித்தனி கவிதைகளை எழுதுவது ஒரு கட்டம்.
அவற்றை நூலாக்கி வாசகரிடம் ஒப்படைப்பது இன்னொரு கட்டம்.
அந்த வகையில் இருவாட்சி அவரது எழுத்துப் பயணத்தில் ஒரு பதிவு.
ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்தில் நான் காணும் இரண்டு உலகங்கள்
அவருடைய படைப்புகளைத் தொகுத்துப் பார்க்கும்போது எனக்கு இரண்டு உலகங்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன.
ஒரு பக்கம்...
மண்.
கிராமம்.
ஆற்றங்கரை.
வயல்.
கோயில்.
திருவிழா.
மடையெடுப்பு.
தீமிதிப்பு.
பாட்டி.
தாத்தா.
குழந்தைப் பருவ விளையாட்டுகள்.
நாட்டார் பாடல்கள்.
கிராமிய நினைவுகள்.
இன்னொரு பக்கம்...
தொலைபேசி.
முகநூல்.
இணையம்.
செயற்கை நுண்ணறிவு.
நவீன கல்வி.
அரசுப் பணி.
போட்டித் தேர்வு.
நகரும் தலைமுறை.
மாறும் உறவுகள்.
இந்த இரண்டு உலகங்களுக்கும் நடுவில் நிற்பவர்தான் ரவிகிருஷ்ணா.
அதனால்தான் அவரது எழுத்தில் பழைய உலகமும் புதிய உலகமும் அடிக்கடி சந்திக்கின்றன.
#ஒரு மண்ணின் நினைவையும் ஒரு தலைமுறையின் மாற்றத்தையும் எழுதுபவர்
“வாகரை வாணன்” கவிதையில் அவர் ஒரு எழுத்தாளரை நினைவுகூரும்போது மண்ணின் நினைவுகளைப் பாதுகாக்கும் எழுத்து பற்றி பேசுகிறார்.
“தொலைபேசியில் தொலைந்த உறவுகள்” கவிதையில் மாறிவரும் மனித உறவுகளைப் பற்றி பேசுகிறார்.
“என்னைப் படைத்த ஆசிரியர்களுக்கு” கவிதையில் தன்னை உருவாக்கிய தலைமுறையை நினைவுகூர்கிறார்.
“படித்துப் பெற்ற பணி”யில் தான் பெற்ற கல்வியை அடுத்த தலைமுறைக்கு வழங்கும் ஆசிரியராகத் தன்னைப் பார்க்கிறார்.
கிரான்குளம் சார்ந்த பாடல்களில் தனது மண்ணின் ஆலயங்களையும் பண்பாட்டையும் பதிவு செய்கிறார்.
சிறுவர் பாடல்களில் அடுத்த தலைமுறையின் கற்பனை உலகுக்குள் செல்கிறார்.
ஆய்வுகளில் மண்ணையும் கல்வியையும் ஆவணப்படுத்த முயல்கிறார்.
இதையெல்லாம் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்தால் ஒரு தொடர்ச்சி தெரிகிறது.
கடந்த காலத்தை மறக்காமல் நிகழ்காலத்தைப் பார்க்கிறார்.
நிகழ்காலத்தை மட்டும் பார்க்காமல் எதிர்காலத்தையும் நினைக்கிறார்.
#அவருடைய எழுத்தின் மொழி
ரவிகிருஷ்ணாவின் பல படைப்புகளை வாசிக்கும்போது எனக்குத் தோன்றிய இன்னொரு விஷயம் அவரது மொழியின் அணுகுமுறை.
அவர் மிகவும் சிக்கலான சொல்லாட்சிக்குள் வாசகரை அழைத்துச் செல்ல முயல்வதில்லை.
பாடல் என்றால் பாடக்கூடிய சொற்கள்.
சிறுவர் கவிதை என்றால் குழந்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளக்கூடிய சொற்கள்.
சமூகக் கவிதை என்றால் நேரடியாகச் சொல்லக்கூடிய மொழி.
பக்திப் பாடல் என்றால் மீளுரையும் சந்தமும்.
ஆசிரியர் பற்றிய கவிதை என்றால் மனதைத் தொடும் உரையாடல்.
இதனால் அவரது படைப்புகளில் வாசிப்பை விட சொல்லிப் பார்க்கவும் பாடிப் பார்க்கவும் ஏற்ற தன்மை பல இடங்களில் இருக்கிறது.
அவர் ஆசிரியராக இருப்பதும் இந்த மொழித் தேர்வில் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
#ஒரு எழுத்தாளரைப் பற்றி எழுதும்போது அவரது ஊரையும் எழுத வேண்டிய நிலை
ரவிகிருஷ்ணாவைப் பற்றி எழுதும்போது கிரான்குளத்தைத் தவிர்த்து எழுத முடியவில்லை.
அதேபோல் கிரான்குளத்தைப் பற்றி எழுதும்போது ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்தையும் தவிர்க்க முடியாத ஒரு நிலை உருவாகிறது.
ஏனெனில் அவர் தனது ஊரைப் பற்றி மட்டும் எழுதவில்லை.
ஊரின் நினைவுகளை எழுதுகிறார்.
கோயிலைப் பற்றி மட்டும் எழுதவில்லை.
கோயிலைச் சுற்றிய மக்களின் வாழ்வை எழுதுகிறார்.
ஆசிரியரைப் பற்றி மட்டும் எழுதவில்லை.
ஆசிரியர் ஒரு தலைமுறையை எவ்வாறு உருவாக்குகிறார் என்பதை எழுதுகிறார்.
தொலைபேசியைப் பற்றி மட்டும் எழுதவில்லை.
தொலைபேசி வந்தபின் மனித உறவுகளில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தை எழுதுகிறார்.
இதேதான் அவரது எழுத்தின் சுவாரஸ்யமான பகுதி என்று நான் நினைக்கிறேன்.
#கவிஞருக்குள் இருக்கும் ஆசிரியர்
ஒரு ஆசிரியர் கவிதை எழுதும்போது சில நேரங்களில் அவரது வகுப்பறை கவிதைக்குள் வந்து விடும்.
ரவிகிருஷ்ணாவிடம் அது தெளிவாகத் தெரிகிறது.
மாணவர்கள்...
அவர்களின் கனவுகள்...
அவர்களின் எதிர்காலம்...
அவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டிய பொறுப்பு...
ஆசிரியர்களிடம் பெற்ற நன்றிக் கடன்...
இவை அனைத்தும் அவரது கவிதைகளில் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன.
அதனால் அவரை வெறும் “கவிஞர்” என்று மட்டும் அழைப்பது அவரது ஆளுமையின் ஒரு பகுதியை மட்டும் சொல்வதாகிவிடும்.
#ஆசிரியருக்குள் இருக்கும் கவிஞர்
அதே நேரத்தில் அவர் வெறும் கல்வியாளர் என்றும் சொல்ல முடியாது.
ஏனெனில் ஒரு கிராமத்தின் ஆலயத்தைப் பார்த்து அதற்கு காவியம் எழுதுகிறார்.
ஒரு ஊரின் பெயரைப் பார்த்து அதன் பின்னால் இருக்கும் வாழ்வியலைத் தேடுகிறார்.
ஒரு தேநீர்க்கடையைப் பார்த்து அதன் சமூக நினைவுகளைப் பதிவு செய்கிறார்.
ஒரு குழந்தையின் உலகைப் பார்த்து சிறுவர் பாடல் எழுதுகிறார்.
ஒரு தொலைபேசியைப் பார்த்து மனித உறவுகளைப் பற்றி கேள்வி எழுப்புகிறார்.
ஒரு ஆசிரியரை நினைத்து தனது வாழ்க்கையின் முதல் பக்கங்களைத் தேடுகிறார்.
ஒரு எழுத்தாளரை நினைவுகூரும்போது அவருடன் ஒரு மண்ணையே நினைவுகூர்கிறார்.
இதுதான் அவருக்குள் இருக்கும் கவிஞன்.
#ஆய்வாளருக்குள் இருக்கும் கிரான்குளம் மனிதர்
எனக்குத் தோன்றுவது இன்னும் சுவாரஸ்யமான ஒன்று.
அவருடைய ஆய்வாளன் கிரான்குளத்திலிருந்து வெளியே செல்கிறான்.
ஆனால் மீண்டும் கிரான்குளத்திற்கே திரும்பி வருகிறான்.
மண்ணை ஆய்வு செய்கிறார்.
மக்களைப் பார்க்கிறார்.
கல்வியைப் பார்க்கிறார்.
கவிதை வளர்ச்சியைப் பார்க்கிறார்.
ஆலயங்களைப் பாடுகிறார்.
கிராமிய வாழ்வைப் பதிவு செய்கிறார்.
அதனால் அவருடைய எழுத்தில் “நான்” மட்டும் இல்லை.
“என் மண்”, “என் மக்கள்”, “என் ஆசிரியர்கள்”, “என் மாணவர்கள்”, “என் ஊர்” என்ற விரிவான “நாம்” உருவாகிறது.
#ரவிகிருஷ்ணாவை நான் எப்படி பார்க்கிறேன்?
எனது வாசிப்பில் ரவிகிருஷ்ணா என்பது ஒரே அடையாளத்துக்குள் அடங்கிவிடும் பெயர் அல்ல.
ஆசிரியர் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
கவிஞர் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
ஆய்வாளர் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
சிறுவர் இலக்கியம் எழுதும் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
நாட்டார் பாடல்களை எழுதும் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
பக்திப் பாடல்களைப் படைக்கும் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
சமூகத்தைப் பார்த்துக் கேள்வி கேட்கும் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
தன் ஆசிரியர்களை மறக்காத மாணவன் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
தன் மாணவர்களை அடுத்த தலைமுறையாகப் பார்க்கும் ஆசிரியர் ரவிகிருஷ்ணா இருக்கிறார்.
இவை அனைத்தையும் ஒன்றாக இணைக்கும் ஒரு நூல் இருக்கிறது.
அந்த நூலின் பெயர்,
மண்.
#இறுதியாக...
ஒரு மனிதன் தனது ஊரில் பிறக்கிறான்.
ஒரு ஆசிரியரிடம் கல்வி பெறுகிறான்.
படிக்கிறான்.
பட்டம் பெறுகிறான்.
பணியில் சேர்கிறான்.
ஆசிரியராகிறான்.
பின்னர் தான் பெற்றதை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுக்கிறான்.
அதே நேரத்தில் தனது ஊரின் நினைவுகளை எழுதுகிறான்.
மறைந்து போகும் கதைகளைப் பதிவு செய்கிறான்.
கோயில் திருவிழாவை பாடலாக்குகிறான்.
குழந்தைகளுக்காகப் பாடல் எழுதுகிறான்.
சமூக மாற்றத்தை கவிதையாகப் பதிவு செய்கிறான்.
தொழில்நுட்பம் மனிதனை எங்கே அழைத்துச் செல்கிறது என்று கேட்கிறான்.
தன்னை உருவாக்கிய ஆசிரியர்களை நினைவுகூர்கிறான்.
மற்றொரு எழுத்தாளரைப் பற்றி எழுதும்போது அவர் சார்ந்த மண்ணையும் நினைவுகூர்கிறான்.
இப்படி பார்த்தால்...
ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்து என்பது வெறும் கவிதை எழுதும் செயல் அல்ல.
அது ஒரு நினைவுப் பதிவு.
ஒரு ஆசிரியரின் வாழ்க்கை அனுபவம்.
ஒரு கிராமத்தின் பண்பாட்டு நினைவகம்.
ஒரு தலைமுறையின் மாற்றத்தைக் கவனிக்கும் பார்வை.
ஒரு சமூகத்தின் மீது இருக்கும் அக்கறை.
ஒரு மொழியின் மீது இருக்கும் பற்று.
ஒரு மண்ணின் மீது இருக்கும் உறவு.
அவருடைய ஒரு கவிதையில் வரும் கருத்தை நினைத்துப் பார்க்கிறேன்:
“ஒரு பேனா...
அழிந்துபோகும் நினைவுகளுக்கு
ஒரு பாதுகாப்புக் கோட்டை.”
இந்த வரியை ரவிகிருஷ்ணாவின் எழுத்து முழுவதற்கும் பொருத்திப் பார்க்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.
அவர் எழுதும் ஒவ்வொரு மண்ணும்...
ஒவ்வொரு மனிதரும்...
ஒவ்வொரு ஆலயமும்...
ஒவ்வொரு நினைவும்...
ஒவ்வொரு ஆசிரியரும்...
ஒவ்வொரு மாணவரும்...
ஒவ்வொரு தலைமுறையும்...
அவரது எழுத்துக்குள் ஒரு இடத்தைப் பெற்றுக்கொள்கின்றன.
#அதனால்,
ஒரு ஆசிரியருக்குள் இருக்கும் கவிஞர்...
ஒரு கவிஞருக்குள் இருக்கும் ஆய்வாளர்...
ஒரு ஆய்வாளருக்குள் இருக்கும் கிரான்குளம் மனிதர்...
அந்த மனிதருக்குள் இருக்கும் சமூக அக்கறை...
இவற்றின் மொத்த உருவமே
#கவிஞர்_ரவிகிருஷ்ணா
என்று நான் பார்க்கிறேன்.
கிரான்குளத்தின் மண்ணிலிருந்து எழுந்த இந்த எழுத்துக்குரல், அந்த மண்ணின் நினைவுகளை மட்டும் எழுதவில்லை.
ஒரு காலம் மாறிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறது.
மண் மாறலாம்...
தலைமுறை மாறலாம்...
வாழ்க்கை மாறலாம்...
தொழில்நுட்பம் மாறலாம்...
ஆனால் ஒரு மனிதன் தனது மண்ணையும், தனது ஆசிரியர்களையும், தனது மாணவர்களையும், தனது மக்களையும் நினைவில் வைத்துக்கொண்டு எழுதத் தொடங்கும்போது,
அந்த எழுத்து வெறும் எழுத்தாக இருப்பதில்லை.
அது...
ஒரு தலைமுறையின் நினைவாக மாறுகிறது.
எழுத்தாளர்களின் தடங்களை
பதிவு செய்யும் பயணம்
பு. புவனகாந்தன்
வரலாற்று ஆசிரியர்

Comments
Post a Comment